Iza Nobis

Florystyką zajęłam się późno bo zawsze były rzeczy ważniejsze. Będąc dzieckiem uwielbiałam chodzić po łąkach i robić bukiety dla bliskich bo to jak się z nich cieszyli sprawiało mi ogromną radość. Fascynowało mnie, że na urodziny taty kwitnie bez, na imieniny sąsiadki dzika róża za moim domem. Od ukochanego wujka dostawałam czerwone tulipany z jego ogródka i do dziś pamiętam ich zapach. O pracy z kwiatami marzyłam od zawsze, ale brakowało mi odwagi. To marzenie czekało aż odwaga je dogoni i właśnie zaczyna rozkwitać jak kwiatuszek. Florystyka daje mi taką wolność i radość, której każdy w życiu szuka. Dlatego lubię się nią bawić dla własnej przyjemności.