Wieniec rzymski – krok po kroku. Dwie techniki wykonania i pomysły na dekorację

23/07/2020 (aktualizacja: 07/11/2026)

Nota redakcyjna

Wracamy do materiału przygotowanego przez Katarzynę Gretę Grondkowską, mistrzynię florystyki i założycielkę Szkoły Florystycznej Gretaflowers. Prezentowane przez nią techniki wykonywania wieńców rzymskich pozostają wartościową częścią warsztatu florysty, zarówno w pracy z dekoracjami funeralnymi, jak i przy tworzeniu kompozycji o charakterze dekoracyjnym.

---

Wieniec rzymski to jedna z form, której wykonanie wymaga precyzji, cierpliwości i konsekwentnego prowadzenia materiału roślinnego. Choć najczęściej kojarzy się z florystyką funeralną, sama technika daje znacznie więcej możliwości kompozycyjnych.

Podczas warsztatów florystycznych uczestnicy często proszą o zajęcia poświęcone dekoracjom ślubnym i pogrzebowym. To dwa odległe obszary florystyki, które łączy jedno: wymagają dobrej znajomości technik konstrukcyjnych. Szczególnie osoby rozpoczynające naukę potrzebują nie tylko inspiracji, lecz także dokładnego wyjaśnienia kolejnych etapów pracy.

Podczas jednego z pokazów online na profilu Gretaflowers Szkoły Florystycznej Katarzyna Greta Szymkowiak zaprezentowała dwa oblicza wieńca rzymskiego. Pierwszy powstał z liści salalu i storczyków, drugi połączył charakterystyczne liście kaliny szorstkolistnej z sukulentami.

Obie realizacje pokazują, jak ta sama technika może prowadzić do zupełnie różnych efektów wizualnych.

Wieniec rzymski z salalu i storczyków – materiały

Do wykonania pierwszej kompozycji potrzebne będą:

• salal – 3-5 paczek,
• storczyki,
• bluszcz w doniczce,
• słomiany podkład do wieńca,
• drut florystyczny,
• haftki rzymskie,
• szpilki,
• flizelina.

Jak wykonać wieniec rzymski z liści salalu?

Pracę rozpoczynamy od przygotowania salalu. Liście oddzielamy od gałązek, a następnie segregujemy według jakości. Do wykonania wieńca wybieramy najładniejsze, zdrowe i nieuszkodzone egzemplarze. Staranna selekcja materiału jest szczególnie ważna, ponieważ powierzchnia liści tworzy widoczną strukturę całej kompozycji.

Słomiany podkład owijamy flizeliną. Następnie mocujemy do niego drut, który posłuży do stabilnego przymocowania materiału roślinnego.

Liście układamy systematycznie, prowadząc je od wewnętrznej części wieńca ku zewnętrznej krawędzi. Możemy zastosować układ łuskowaty lub dachówkowy, w zależności od zamierzonego efektu.

Ważne, aby przez cały czas zachować konsekwentny kierunek układania liści, zgodny z ruchem wskazówek zegara. Dzięki temu powstaje uporządkowany, rytmiczny wzór, który nadaje wieńcowi charakterystyczną formę.

Kończąc pracę, delikatnie odginamy wcześniej ułożone liście i wsuwamy pod nie ostatnie elementy. Pozwala to ukryć miejsce zakończenia i zachować płynność całego układu.

Jak przygotować i udekorować wieniec rzymski storczykami?

Po wykonaniu podstawy można przystąpić do dekorowania wieńca.

W prezentowanej realizacji Katarzyna Greta Grondkowska wykorzystała białe storczyki wyjęte z doniczek. Podłoże uprawowe zostało usunięte z korzeni, które pozostawiono jako widoczny element dekoracyjny.

Naturalny przebieg korzeni i charakterystyczny pokrój roślin nadają kompozycji lekkość oraz przełamują regularność powierzchni z salalu.

Storczyki umieszczamy w wybranym miejscu wieńca, najlepiej w obszarze, w którym łączą się początek i koniec układu liści. Dzięki temu dekoracja może jednocześnie podkreślić kompozycję i zamaskować miejsce styku wzoru.

Rozmieszczając rośliny, zwracamy uwagę na kierunek liści, układ korzeni oraz proporcje całej kompozycji. Na zakończenie dodajemy pędy bluszczu, które wprowadzają swobodniejszą linię i uzupełniają całość.

Jeżeli gotowy wieniec musi poczekać na wykorzystanie, autorka pokazu zalecała krótkotrwałe przechowywanie go w chłodni, po zabezpieczeniu wilgotnym papierem. Sposób przechowywania należy jednak dostosować do wymagań wszystkich wykorzystanych roślin, szczególnie storczyków wrażliwych na niską temperaturę.

Wieniec rzymski z kaliny szorstkolistnej i sukulentów

Druga propozycja pokazuje, jak można wykorzystać tę samą technikę, zmieniając charakter materiału roślinnego.

Zamiast salalu podstawę kompozycji tworzą liście kaliny szorstkolistnej (Viburnum rhytidophyllum). Ich wyraźna faktura oraz zróżnicowany wygląd górnej i spodniej strony pozwalają uzyskać interesującą powierzchnię.

Uzupełnieniem są sukulenty oraz rośliny o odmiennym pokroju i rysunku liści.

Materiały potrzebne do wykonania wieńca

• kalina szorstkolistna (Viburnum rhytidophyllum),
• eszeweria (Echeveria),
• oplątwa (Tillandsia),
• gwoździe do papy, tzw. papiaki,
• szpilki,
• flizelina,
• słomiany podkład do wieńca,
• Scindapsus pictus,
• Brunnera macrophylla.

Do osadzania roślin wykorzystujemy również haftki oraz drewniane patyczki.

Jak układać liście kaliny na wieńcu rzymskim?

Podobnie jak w pierwszej realizacji zaczynamy od przygotowania słomianego podkładu i owinięcia go flizeliną.

Następnie przystępujemy do układania liści kaliny. Prowadzimy je zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zachowując jednolity kierunek i wyraźny przebieg linii kompozycyjnej.

W tym przypadku szczególne znaczenie ma faktura liści. Możemy wykorzystywać zarówno ich górną, jak i spodnią stronę, uzyskując subtelne różnice kolorystyczne i strukturalne.

Ważne, aby zmienność powierzchni nie zakłócała rytmu całego wieńca. Liście powinny tworzyć spójną formę, a ich rozmieszczenie podkreślać kolisty charakter kompozycji.

Mocowanie sukulentów i roślin dekoracyjnych

Po przygotowaniu podstawy przystępujemy do rozmieszczania eszewerii i oplątw.

Rośliny mocujemy w wybranych miejscach za pomocą haftek i drewnianych patyczków. Ich położenie zależy od planowanego efektu, proporcji i kompozycyjnego ciężaru poszczególnych elementów.

W odróżnieniu od regularnej powierzchni wieńca rośliny te wprowadzają zróżnicowanie form oraz wyraźniejsze akcenty przestrzenne.

Istotny pozostaje także kierunek ułożenia liści. W przedstawionej realizacji ruch zgodny ze wskazówkami zegara miał wymiar symboliczny, nawiązujący do upływu czasu i przemijania.

Dwie kompozycje, jedna technika florystyczna

Oba wieńce powstały na słomianych podkładach, z wykorzystaniem podobnej zasady prowadzenia liści. Różnią się jednak doborem roślin, fakturą powierzchni i charakterem dekoracyjnych akcentów.

W pierwszej kompozycji regularny układ salalu stanowi spokojne tło dla białych storczyków i swobodnie poprowadzonego bluszczu. W drugiej uwagę przyciągają faktura liści kaliny oraz przestrzenna forma sukulentów.

To dobry przykład tego, jak znajomość jednej techniki może być punktem wyjścia do wielu autorskich rozwiązań. O ostatecznym charakterze wieńca decydują nie tylko wykorzystane rośliny, ale również rytm, kierunek układania materiału, proporcje i sposób wykończenia.

Obie realizacje przypominają, że nawet tradycyjna forma wieńca rzymskiego pozostawia floryście dużą swobodę twórczą.