Jak wykonać klasyczną wiązankę nagrobną na florecie

07/10/2020 (aktualizacja: 13/10/2026)

Klasyczna wiązanka nagrobna na florecie to jedna z tych kompozycji, które dobrze sprawdzają się zarówno przy okazji Wszystkich Świętych, jak i przy innych zamówieniach funeralnych. Może być ułożona wzdłuż płyty nagrobnej, tworząc wąską, elegancką formę, ale jej kształt można łatwo dopasować do konkretnego zastosowania.

Jeżeli kompozycja ma leżeć na grobie, zwykle lepiej sprawdzi się forma wydłużona i subtelna. Przy kompozycji pogrzebowej można skrócić proporcje i nadać jej szerszy, bardziej zwarty układ. Najważniejsze jest to, aby już na początku określić kierunek, długość i ciężar optyczny całej pracy.

Materiały potrzebne do wykonania wiązanki

Do wykonania kompozycji można wykorzystać między innymi:

• lilię długokwiatową,
• hortensję,
• róże,
• śnieguliczkę,
• storczyk cymbidium,
• liście strelicji,
• rdest sachalijski,
• jodłę,
• liście pałki wodnej,
• ruscus włoski,
• suszony lotos.

Potrzebne będą także:

• floret,
• drut wyżarzany prosty 0,8,
• fiolki plastikowe,
• sekator,
• ewentualnie spray dekoracyjny do elementów suszonych.

Dobór kwiatów można oczywiście zmieniać. Ważne, aby zachować logikę kompozycji: mocniejszą bazę, wyraźny punkt centralny, spokojne przejścia kolorystyczne i elementy, które pozwolą poprowadzić wzrok wzdłuż całej formy.

Jak zrobić wiązankę nagrobną na florecie krok po kroku:

Kompozycja nagrobna prezentowana poniżej będzie leżeć wzdłuż grobu, dlatego ma być wąska i długa. Jej kształt można jednak modyfikować w zależności od potrzeb lub ułożenia na płycie nagrobnej. Jeśli np. ma to być kompozycja pogrzebowa, wtedy kształt powinien być zdecydowanie krótszy i szerszy.

1. Przygotowanie konstrukcji

Pracę zaczynamy od floretu. Jeżeli w kompozycji ma pojawić się rdest sachalijski, trzeba wprowadzać go ostrożnie, ponieważ grubsze łodygi mogą uszkodzić gąbkę. Warto skrócić go do odpowiedniej długości i dodatkowo ustabilizować, aby nie przesuwał się podczas dalszej pracy.

Już na tym etapie dobrze jest zdecydować, jak długa i szeroka ma być wiązanka. To od pierwszych elementów konstrukcyjnych zależy, czy kompozycja będzie lekka i smukła, czy zbyt masywna.

2. Budowanie bazy z zieleni

Bazę można wykonać z jodły. Przed włożeniem gałązek do gąbki warto delikatnie oczyścić ich końcówki z igieł, ale nie całkowicie. Dzięki temu materiał lepiej trzyma się w florecie i nie wysuwa się z gąbki.

Najpierw układamy te elementy, które wyznaczają długość, szerokość i wysokość kompozycji. To one tworzą jej szkielet. Lepiej nie zagęszczać bazy od razu zbyt mocno, bo później trudniej będzie wprowadzić kwiaty i zachować lekkość całej formy.

3. Dodanie liści i pierwszych kwiatów

Kolejny krok to wprowadzenie liści strelicji, ruscusu oraz lilii. Warto pilnować, aby kompozycja nadal pozostała wąska i elegancka. Liście nie powinny przypadkowo poszerzać formy ani konkurować z kwiatami.

Lilie dobrze wprowadzić tak, aby podkreślały kierunek kompozycji, a nie tworzyły osobnych, ciężkich punktów. Przy długiej wiązance nagrobnej ważna jest płynność — wzrok powinien przesuwać się po pracy naturalnie, bez nagłych zatrzymań.

4. Punkt centralny kompozycji

W punkcie centralnym można umieścić hortensje. Dobrze wygląda układ, w którym jedna znajduje się nieco wyżej, a druga niżej. Dzięki temu środek nie jest płaski, a kompozycja zyskuje głębię.

Następnie dokładamy róże oraz śnieguliczkę. Ze śnieguliczki warto wcześniej usunąć liście, aby nie wprowadzały niepotrzebnego chaosu. W tej części pracy szczególnie ważne jest powtarzanie koloru i równomierne rozłożenie akcentów. Jeżeli mocniejszy kolor pojawi się tylko w jednym miejscu, całość może wyglądać przypadkowo.

5. Uzupełnienie suszonymi elementami

Suszony lotos można nadrutować, spryskać sprayem i wprowadzić jako dodatkowy akcent. Końcówki drutu warto lekko zakrzywić, aby element nie wysunął się z gąbki.

Przy takich dodatkach dobrze zachować umiar. Suszone elementy są dekoracyjne, ale łatwo mogą zdominować kompozycję. Najlepiej działają wtedy, gdy powtarzają kolor, rytm albo kierunek całej pracy.

6. Element dekoracyjny zamiast klasycznej wstążki

Zamiast typowej wstążki można wykorzystać warkoczyki z liści pałki wodnej. To ciekawy sposób na dodanie dekoracyjnego detalu, który nadal pozostaje roślinny i dobrze wpisuje się w naturalny charakter kompozycji.

Liście można przeciągnąć gęstym grzebieniem, kenzanem albo innym narzędziem, a następnie spleść z nich warkoczyk. Taki element warto ułożyć tak, aby nie przykrywał kwiatów, tylko podkreślał kierunek pracy.

7. Storczyki w fiolkach

Storczyki cymbidium warto umieścić w fiolkach i dopiero wtedy wsunąć w gąbkę. Dzięki temu kwiaty znajdują się wyżej niż przy bezpośrednim wprowadzeniu do floretu, a jednocześnie mają dostęp do wody.

To dobre rozwiązanie szczególnie przy kwiatach bardziej wymagających lub takich, które chcemy wyeksponować w górnej części kompozycji. Fiolki pozwalają też lepiej kontrolować wysokość i ustawienie pojedynczych kwiatów.

Gotowa wiązanka nagrobna

Po uzupełnieniu wszystkich elementów warto obejrzeć kompozycję z kilku stron. Trzeba sprawdzić, czy zachowany jest kierunek, czy punkt centralny nie jest zbyt ciężki i czy żaden z dodatków nie wybija się przypadkowo z całości.

Klasyczna wiązanka nagrobna na florecie powinna być stabilna, proporcjonalna i czytelna. Jej forma może być dekoracyjna, ale nie powinna tracić spokojnego, funeralnego charakteru.

Prezentowana kompozycja powstała podczas warsztatów florystyki funeralnej zorganizowanych przez VHV Flowers & Greens dla klientów firmy. Warsztaty prowadziła Edyta Zając-Chruściel, mistrz florystyki i właścicielka kieleckiej kwiaciarni „Pokusa”. Podczas spotkania uczestnicy wykonywali różne formy kompozycji funeralnych, a jedną z nich była właśnie klasyczna wiązanka nagrobna na florecie.